ايثارگري يا ايثارخواهي
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
در آيات قرآني آدابي را براي ميزباني و مهماني بيان شده که برخي از آن ها همانند بردن غذا پيش مهمان ، آوردن بهترين ها براي پذيرايي و مانند آن قبل از اين مطرح شده است.يکي ديگر از آداب ميزباني آن است که ميزبان براي آماده کردن وسايل پذيرايي مخفي و نهان اقدام کند تا مهمان متوجه نشده و جلوي ميزبان را نگيرد.
برچسب:
نویسنده: باربد احمدی
از ديگر آداب ميزباني آن است که انسان مهمان را اکرام کند. از آيات سوره 24 تا 28 سوره صافات و نيز آيات ديگر به دست مي آيد. اکرام نهايت ايثارگري و از خود گذشتگي است که فراتر از عدل و احسان قرار مي گيرد. تکريم مهمان از سوي ميزبان به اشکال گوناگون انجام مي شود: غذا را نزدش مي برند؛با سلام و صلوات به استق
برچسب:
نویسنده: باربد احمدی
اگر بخواهيم عناصر 110 يا کم تر يا بيش تر جهان را در قالب حالت چهارگانه به سبب تاثير سامان دهيم، به چهار حالت «باد و آب و آتش و خاک» مي رسيم. از نظر قرآن، جن و انسان دو موجود کاملي هستند که برتر از آن ها در هستي کنوني وجود ندارد؛ زيرا اين ها دارنده همه اسماء و صفات الهي هستند که ظهور کرده و در قالب الله ما آن را مي شناسيم؛ زيرا الله همان نور آسمان و زمين است؛ يعني همه هستي کنوني مظاهر همان اسم است که جمع کننده همه صفات و اسماي ظاهري است.البته در اين ميان، انسان در بردارنده همه اسماء و صفات الهي است و جن در مرتبه اي پايين تر؛ ولي هر دو چهار عنصر را دارا هستند با شدت و ضعفي.1 . آب: چون انسان و جن هر دو داراي حيات هستند و خداوند مي فرمايد: وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ؛ و هر چيز زنده اى را از آب پديد آورديم.(انبياء، آيه 30)2. باد: هر موجودي داراي نفس باشد ، از روح برخوردار است که نماد دينوي آن باد است. جن و انسان داراي روح هستند که در قالب نفس خودش را در کالبد خاکي يا آتشي نشان مي دهد، با اين تفاوت که روح و بادي که در انسان دميده شده از مقام«روحي»
برچسب:
نویسنده: باربد احمدی
در آيات قرآني از آگاهي خدا نسبت به سرّ و اخفي سخن به ميان آمده است. خداوند مي فرمايد: فَإِنَّهُ يَعْلَمُ السِّرَّ وَ أَخْفَى؛ پس به راستي خداوند رازها و نهان تر ها را مي داند.(طه، آيه 7)فرق ميان سر و اخفي در اين است که سر يا همان راز در فارسي، امري است که انسان آن را آگاهانه از ديگري نهان مي کند ؛ پس خود انسان نسبت به آن آگاهي دارد؛ مانند عشق به کسي که ابراز نمي کند و مانند رازي در دل دارد.اما اخفي مي تواند افضلي باشد که به معناي خفي است يا آن که به همان افضل باشد. در اين صورت مي تواند دو نوع ديگر را شامل شود که شامل: خفيات و اخفي مي شود.خفي و مخفي آن چيزي است که خود انسان نيز از آن آگاه نيست و به تعبير روان شناسي امروزي جزو ضمير ناخودآگاه است و انسان به آن آگاهي ندارد؛ زيرا خفي همان نهان است که به عللي چون فراموشي انسان نسبت به آن آگاهي خودش را از دست داده است؛ ولي آثار آن در زندگي او نمودار است؛ مانند مساله اي که در کودک با آن رو به رو شده بود و ترسيده و امروز از چيزي وحشت دارد ولي نمي داند، چرا اين طوري است و چنين واکنشي را نشان مي دهد. البته مي توان به خفيات و ضمير ناخودآگاه
برچسب:
نویسنده: باربد احمدی
برخي گمان مي کنند که خداوند وقتي سخن از حقايق برخي از امور از جمله گناه مي کند و آن را آتش مي داند، از باب تمثيل است؛ در حالي که اين گونه نيست. وقتي قرآن مي گويد: وَلَا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ ؛ و بعضى از شما غيبت بعضى نكند آيا كسى از شما دوست دارد كه گوشت برادر مرده اش را بخورد از آن كراهت و ناخوش داريد.(حجرات، آيه 12) واقعا وقتي غيبت مي کنيد، داريد گوشت برادر مرده ات را مي خوريد. از همين رو، پيامبر(ص) به آن دو نفر که غيبت اميرمومنان امام علي(ع) را مي کردند، يا آن زناني که غيب کرده بودند، فرمود شما روزه نداريد، شما گوشت خورديد. آنان عرض کردند: ما چيزي نخورديم. حضرت (ص) دستور دادند طشتي آوردند، سپس فرمود: بالا بياوريد و قِي کنيد! اينها گوشت را قِي کردند. آنان عرض کردند: يا رسول الله! ما چيزي نخورده بوديم. حضرت (ص) فرمود: اين تکه گوشت همان غيبتي است که شما کرديد(محجه البيضاء، فيض کاشاني، ج 5، ص 252) از نظر قرآن کسي که مال ديگري را به ظلم و ستم مي خورد، آتش مي خورد. خداوند مي فرمايد: ؛ إِنَّ الّ
برچسب:
نویسنده: باربد احمدی
احسان داراي معاني چهار گانه اي است که مراتب آن را شکل مي دهد:1. کار نيک کردن: وقتي مي گوييم : «أحْسَن»؛ يعني «فَعل فِعلاً حَسَنا؛ يعني کار نيکي را انجام داد»؛ مثلا نمازي خواند، روزه اي گرفت و درس خودش را خواند. کار حسن در برابر کار بد و زشت است. 2. کار نيک براي ديگران: گاه وقتي مي گوييم : «أحْسَن الي الغير؛ يعني به ديگري نيکي کرد. مثلا به پيرزني کمک کرد؛ به گياهي آب داد؛ به جانوري گرسنه غذا داد و درمان و تيمارش کرد. انفاق مالي به ديگري کرد و نيازش را برآورده ساخت؛3. عفو و گذشت از خطا و گناه: وقتي مي گوييم «أحْسَن»؛ يعني «أحْسَن الي الغير؛ يعني در برابر ظلم و ستمي که ديگران نسبت به او کرد، عفو و بخشش مي کند؛ 4. اکرام: گاه مي گوييم: أحْسَن الي الغير؛ يعني در برابر گناه نه تنها او را بخشيد، بلکه نيکي هم کرد و کار خيري را براي او انجام داد. اين نوع احسان همان معناي اکرام را مي دهد که مرتبه ايثارگري است و کريمان اين گونه عمل مي کنند ، چنان که امام حسن کريم اهل بيت(ع) به نام نيک خويش به مرد شامي احسان اکرامي کرد؛
برچسب:
نویسنده: باربد احمدی
بر اساس آموزه هاي قرآني، به معناي «توفي انفس» و گرفتن تمام و کمال روان آدمي است.(زمر، آيه 42) پس مرگ فوت و نابودي نيست، بلکه وفات و گرفتن از سوي خداوند و فرشتگان مامور به توفي است؛ انسان با مرگ از دنيا به عالم برزخ و سپس قيامت مي رود.(مومنون، آيه 100) پس گويي شخص با چشيدن مرگ (آل عمران، آيه 183) از خانه به خانه اي ديگر منتقل مي شود: تنتقلون من دار الي دار.از نظر قرآن، انسان ها پرده اي بر قلب خويش مي کشند که نمي توانند حقايق هستي را ببيند حتي اگر از حقايق جهان مادي و محسوس باشد؛ چه رسد که از حقايق جهان غير مادي و نيمه مادي چون برزخ آگاه شوند؛ زيرا جهان هاي ديگر با چشم دل ديده مي شود نه با چشم سر. وقتي قلب زنگار گرفته و يا پرده بر آن باشد، جهان هاي ديگر براي او جهان شهادت نيست، بلکه جهان غيب مي شود. اما اين پرده براي همگان هنگام احتضار و سکرات مرگ کنار مي رود.(ق، آيات 18 تا 20) و انسان با حقايق هستي از جمله عوالم غيب آشنا مي شود و آن را رويت مي کند و با چشم دل و قلب در مي يابد.پس از مرگ اين آگاهي بيش تر و بيش تر خواهد شد. از اين رو، علمي که مردگان دارند، علم شهودي نسبت به همه
برچسب:
نویسنده: باربد احمدی
از نظر قرآن، ايمان حيات و زندگي واقعي است. از اين روست که مي فرمايد:يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ؛ اى كسانى كه ايمان آورده ايد! چون خدا و پيامبر شما را به چيزى فرا خواندند كه به شما حيات مى بخشد، آنان را اجابت كنيد.(انفال، آيه 24)بر همين اساس قرآن ميان زنده و کافر تقابل قرار مي دهد و انسان ها را به دو دسته زنده و کافر تقسيم مي کند و مي فرمايد: لِيُنْذِرَ مَنْ كانَ حَيًّا وَ يَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَي الْكافِرين؛ تا هر كه را زنده است بيم دهد؛ و گفتار و حکم در باره كافران محقق گردد.(يس، آيه 70)در اين آيه ميان کافر و زنده تقابل انداخته شده تا معلوم شود که کافر همان مرده و مومن همان زنده است.
برچسب:
نویسنده: باربد احمدی
در قرآن احسان به دو دسته احسان علمي و عملي تقسيم شده است. احسان علمي همان پژوهش جامع و فراگيري است که انسان را به کمال مي رساند و بهترين اعتقاد و ايمان را به بار مي آورد. برآيند اين احسان بايد عملي باشد که انسان ساز است و دنيا و آخرت آدمي را آباد کند.خداوند مي فرمايد: الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولَئِكَ الَّذِينَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَأُولَئِكَ هُمْ أُولُو الْأَلْبَابِ ؛ همان کساني که به سخن و نظريات گوش فرا مى دهند و از بهترين آن پيروى مى كنند اينان هستند كه خدايشان راه نموده و اينانند همان خردمندان. (زمر، آيه 18)در مقام عمل نيز اين گونه هستند که خدا فرموده است: وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعَا إِلَى اللَّهِ وَعَمِلَ صَالِحًا وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ؛ و كيست نيک گفتارتر و نيک اعتقادتر از آن كس كه به سوى خدا دعوت نمايد و كار نيك كند و گويد من در برابر خدا از تسليمشدگانم. (فصلت ، آيه 33)پس شنيدن اقوال و نظريات ديگران و شناخت برترين ها همان راه هدايت است. اما خداوند بيان مي کند که احسان و نيک ترين اعتقادات و باورها همان اعتق
برچسب:
نویسنده: باربد احمدی
علامه حسن زاده آملي(مدظله العالي) در سر درس مي فرمودند: انسان بايد به چاه در دلش برسد و بايد آن قدر تلاش کند تا در دلش چشمه اي جوشان پديد آيد. اگر چاله اي بکنيد و به چاه نرسيد، به جايي نرسيده ايد و فايده اي ندارد؛ زيرا اين که برويد يک سطل از آن جا ، يک سطل از اين جا آب برداريد و بريزد و بگوييد من چاه دارم، اين فايده اي ندارد؛ زيرا يا خشک مي شود يا مي گندد؛ زيرا چشمه جوشان است که نه تمام مي شود و نه گنداب مي شود.البته از نظر قرآن، اگر نتوانستيد چاهي داشته باشيد و چشمه اي جوشان در دل و قلب؛ لا اقل از جايي آب برداريد که پاک و پاکيزه باشد و آلوده نباشد. از نظر قرآن انسان هاي موفق دو دسته اند: 1. يا مستنبط هستند و خودشان چشمه اي دارند و از «منبع» خودشان آب را بر مي دارند؛ زيرا «نبع» و چشمه جوشان دارند؛ 2. يا آن که مستمع خوبي هستند و خوب گوش مي کنند و از ميان اقوال برترين اعتقاد و اقوال اعتقادي را بر مي دارند و بدان ايمان مي آورند: الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولَئِكَ الَّذِينَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَأُولَئِكَ هُمْ أُولُو الْأَل
برچسب:
نویسنده: باربد احمدی
خداوند در قرآن از دو نوع آيات محکم و متشابه سخن به ميان آورده است؛ در آيه 7 سوره آل عمران بيان شده محکمات همان امهات هستند که متشابهات را بايد به آن ارجاع داد و با تاويل و بازگرداندن به آن ها معناي محکم و حقيقي آن را به دست آورد. ممکن است اين اشکال مطرح شود که چه نيازي است تا متشابهاتي باشد که لازم باشد تا راسخوني علم آنها را به تاويل ببرند و محکم سازي کنند.در پاسخ بايد گفت: متشابهات ظرفيتي بي نهايت از معاني را فراهم مي آورند که اگر اين متشابهات نبود، امکان اين وجود نداشت که همه حقايق هستي در قالب کتاب تدوين قرآن ارايه شود؛ زيرا حقايق بي نهايت است و اگر همه آب هاي زمين، جوهر و دوات شود اين امکان فراهم نمي شود تا همه حقايق بيان شود؛ اما متشابهات اين امکان را فراهم آورده است.متشابهات به سبب آن که دربردارنده وجوه و احتمالات متعددي است، مي تواند به هر کلمه و ترکيب و جملات معاني چندي ببخشد و احتمالات و وجوه را به صورت تصاعدي و تضاعفي بالا برد. به عنوان نمونه حرفي چون «من» ممکن است به معناي بيانيه يا تبعيضيه يا ابتدائيه و مانند آن ها باشد که هر يک از اين وجوه معناي ترکيب کلمات يا
برچسب:
نویسنده: باربد احمدی
دو نفر در بياباني با گرگي مواجه شدند. هر دو به سرعت گريختند تا شکار گرگ نشوند؛ يکي از آن ها براي شتاب بيش تر و پيشتازي و سبقت گرفتن از ديگر کوله بارش را دور انداخت؛ دومي به او گفت: هيچ فايده اي ندارد؛ گرگ به ما مي رسد. دومي گفت: من بايد چنان بگريزم که دست کم از تو پيشي گيرم؛ زيرا اين گونه است که نجات يافته ام.خداوند در قرآن از مردم مي خواهد تا از همه چيز در دنيا بگريزند و فرار کنند: ففروا الي الله(ذاريات آيه 5)براي اين که اين فرار دست دهد بايد هر نوع تعلقي را که مانع سرعت و سبقت است کنار انداخت و به کارهاي خير هم سرعت گرفت و هم سبقت جست. يعني هم شتاب و هم پيشتازي : سارعوا و استبقوا الي الخيرات.(آل عمران آيه 133؛ بقره آيه 148)البته براي اين که نجات يابيد سرعت و سبقت کفايت مي کند ولي اگر مي خواهيد در بهشت برين باشيد و برتر بايد تنافس کنيد:وَفِي ذَلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ ؛ در آن بايد پيشتازان نفس گير شوند؛ يعني آن قدر شتاب کنند که صداي نفس هايشان شنيده و نفس شان گرفته شود.(مطففين؛ آيه 26)
برچسب:
نویسنده: باربد احمدی
شايسته سالاري در نظام سياسي و اجتماعي از اصول تفکيک ناپذير در آموزه هاي وحياني قرآن است. از نظر قرآن هر کسي مسئوليتي را مي تواند به عهده گيرد که شايسته و اهل آن باشد. از اين روست که در شرط اهليت هماره در مديريت هر کاري به ويژه مسئوليت و امور مهم اجتماعي و سياسي و نظامي و اقتصادي مورد تاکيد قرار گرفته است.(يوسف، آيه 55؛ دخان، آيه 18؛ بقره، آيات 264 و 265؛ و آيات ديگر)در حقيقت، شايسته سالاري در مديريت امور اجتماعي و سياسي از جمله مهم ترين شرايطي است که در آيات قرآني بر آن تاکيد شده است.(نساء، آيه 58) از نظر قرآن، مردم و امت امانات الهي در دست رهبران است و کسي که مظهر ولايت الهي نيست، رهبري و مديريت او طاغوتي است و بايد امت و مديريت را به اهل ولايت بسپارند که شايستگي يافته اند؛ چنان که حضرت موسي(ع) به فرعون رهبر طاغوتي مي فرمايد: أَنْ أَدُّوا إِلَيَّ عِبَادَ اللَّهِ إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ؛ بندگان خدا را به من ادا کن و بازگردان! به راستي من براي شما رسولي امين هستم.(دخان، آيه 18)؛ زيرا رهبري و مديريت فرعون طاغوتي است ؛ و او بايد امانت را به صاحب آن و اهلش بازگرداند که همان ولايت اله
برچسب:
نویسنده: باربد احمدی